Ο Μακάριος Λαζαρίδης και “οι υπουργοί που κρύβονται”

Ο Μακάριος Λαζαρίδης δεν έχει ξεπεράσει την απομάκρυνσή του από τη θέση του εισηγητή στο νομοσχέδιο του υπουργείου Άμυνας, η οποία ακολούθησε την καταγγελία του ότι ο διευθυντής του πολιτικού γραφείου του υπουργού δεν απάντησε στο τηλεφώνημά του. Την ευκαιρία για δημόσια αντεπίθεση του τη έδωσε η εκπομπή των Βασίλη Χιώτη και Άκη Παυλόπουλου στον ΑΝΤ1. Εκεί μίλησε για «αλαζονικούς υπουργούς» και για υπουργούς που «εξαφανίζονται όταν τα πράγματα δυσκολεύουν». Το πιο “εύστοχο” σχόλιο το άφησε για το τέλος: ανέφερε υπουργό που ζήτησε συγγνώμη από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία έχει χαρακτηρίσει τη ΝΔ «παράταξη δολοφόνων και παιδεραστών». Δεν χρειάζεται να αναρωτηθεί κανείς για ποιον μιλούσε, αφού ο ίδιος δεν άφησε κανένα περιθώριο αμφιβολίας.

Δεν σταμάτησε όμως εκεί. Δημοσίευσε ο ίδιος το απόσπασμα στον λογαριασμό του στο Χ, σαν να φοβόταν ότι θα περάσει απαρατήρητο. Κι εδώ βρίσκεται η ειρωνεία: με την επιμονή του να ξύνει την πληγή, το πλήγμα έπεσε περισσότερο στον Κυριάκο Μητσοτάκη παρά στον Νίκο Δένδια.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η πρώτη φράση του Λαζαρίδη: «Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν υπουργοί αλαζόνες».

Η επιλογή του να συνεχίσει αμέσως μετά με την αναφορά σε υπουργούς που «στα δύσκολα της κυβέρνησης κρύβονται» μεταφέρει τη συζήτηση από την προσωπική συμπεριφορά στη συλλογική κυβερνητική ευθύνη.

Και αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη πολιτική διάσταση της παρέμβασής του.

Δεν πρόκειται πλέον για κριτική της αντιπολίτευσης προς την κυβέρνηση, αλλά για δημόσια κριτική προερχόμενη από το εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας, με αποδέκτες που μπορεί να μην κατονομάζονται όλοι, αλλά περιγράφονται με τρόπο που δημιουργεί αναπόφευκτα συζήτηση.