Η Μοναξιά στα Χωριά του Έβρου: Όταν οι άνθρωποι φεύγουν κι οι ψυχές μένουν πίσω
Στον Έβρο, όσο πιο βαθιά μπαίνεις στα χωριά, τόσο πιο σιωπηλό γίνεται το τοπίο. Η ερημιά δεν είναι μόνο φυσική – είναι υπαρξιακή. Είναι η μοναξιά που σου κόβει την ανάσα.
Μέσα σε αυλές με πεσμένες πέργκολες και ξεθωριασμένα παντζούρια, στέκουν άνθρωποι που δε μετακινήθηκαν ποτέ. Δεν πήγαν αλλού, δεν «έφυγαν για κάτι καλύτερο». Έμειναν εκεί. Να φυλούν Θερμοπύλες. Ή μήπως να περιμένουν το τέλος;
Η κυρία Θεοφανώ, 87 χρονών:
«Κάθε βράδυ αφήνω αναμμένο το φως στην αυλή. Μην έρθει κανένας άνθρωπος… Μην περάσει έστω ένα αυτοκίνητο. Και δεν περνάει.»
Στα χωριά του Έβρου, η μοναξιά δεν είναι επιλογή. Είναι συνθήκη και είναι επικίνδυνη.
Το πρόβλημα με αριθμούς:
Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως ορισμένα χωριά του Έβρου έχουν μετατραπεί σε σύγχρονα φαντάσματα.
Κριός: 25 κάτοικοι
Μηλιά: 27
Δίλοφος: 37
Χελιδόνα: 40
Θεραπειό: 47
Στη Δημοτική Ενότητα Τριγώνου, ολόκληροι οικισμοί καταρρέουν πληθυσμιακά. Κι ακόμα 6 χωριά ακολουθούν την ίδια μοίρα:
- Μαράσια: 78 κάτοικοι
- Ζώνη: 94
- Αμμόβουνο: 80
- Παταγή: 101
- Κεράμι: 90
- Σάκκος: 99
Η τελευταία απογραφή «ψιθύρισε» πως χωριά όπως ο Χανδράς, η Πάλλη, ο Άρζος, ο Καναδάς, και η Μικρή Δοξιπάρα διατηρούν με δυσκολία το φράγμα των 200 κατοίκων. Η φετινή απογραφή πιθανότατα θα τους βρει με τριψήφιο πληθυσμό και μία φωνή ελπίδας λιγότερη.
Ψυχολογική διάσταση:
Η παρατεταμένη απομόνωση μπορεί να οδηγήσει σε:
- Κατάθλιψη (έως 30% στους ηλικιωμένους της υπαίθρου)
- Σύνδρομο εγκατάλειψης
- Αυξημένο κίνδυνο για άνοια
Ο ψυχίατρος Γιώργος Τ., που εργάζεται εθελοντικά στον Έβρο, σημειώνει:
«Οι άνθρωποι δεν ζητούν βοήθεια για την ψυχή τους. Ζητούν… κουβέντα. Τους λείπει η κοινωνικότητα. Και το πληρώνουν ακριβά με την υγεία τους.»
Μαρτυρίες:
Ο κύριος Σάββας, 79 χρονών :
«Την τηλεόραση την έχω ανοιχτή όχι για να βλέπω, αλλά για να ακούγεται κάποιος στο σπίτι.»
Η Μαρία, 45, από την Αλεξανδρούπολη, προσθέτει:
«Έχω τη μάνα μου μόνη στο χωριό και φοβάμαι κάθε μέρα μη χτυπήσει και δεν το μάθω…»
Δεν είναι απλά στατιστικά. Είναι καρέ-καρέ η αποψίλωση της υπαίθρου, η αποσύνδεση των ανθρώπων από τις ρίζες, η διάλυση της καθημερινής ανθρώπινης επαφής.
Οι φωνές που χάνονται, τα φώτα που τρεμοπαίζουν
Σε αυτά τα χωριά του Έβρου, δεν ακούγονται πια φωνές παιδιών, δεν μυρίζει φρεσκοψημένο ψωμί απ’ τον ξυλόφουρνο, δεν παίζει ο παππούς τάβλι με τον γείτονα στο καφενείο .
Μια γιαγιά, μόνη σε ένα σπίτι με ξεθωριασμένα παραθυρόφυλλα, λέει ότι δεν φοβάται το σκοτάδι. Φοβάται τη σιωπή.
Αν δεν κάνουμε κάτι τώρα, αυτά τα χωριά δεν θα έχουν απλώς λίγους κατοίκους. Θα έχουν μόνο αναμνήσεις και σ’ αυτές τις αναμνήσεις, η Ελλάδα θα κοιτά τον εαυτό της στον καθρέφτη και θα αναρωτιέται: Πότε ακριβώς αφήσαμε την καρδιά μας να φύγει τόσο μακριά;
Γιατί χωρίς χωριά, δεν υπάρχει ρίζα. Χωρίς ανθρώπους, δεν υπάρχει πατρίδα.
Και χωρίς πατρίδα, δεν υπάρχει μέλλον. Μόνο ερημιά.
πηγή: pameevro.gr