Είναι δείγμα και αυτό ότι “Στην Ελλάδα είναι όλα ζάχαρη”. Ούτε κυλικείο δεν έχει τα βράδια το Νοσοκομείο Καβάλας

Η φράση αναφέρεται σε δήλωση του Άδωνι Γεωργιάδη στις 9 Δεκεμβρίου 2024, κατά την οποία υποστήριξε ότι «στην Ελλάδα είναι όλα ζάχαρη».

Στο Γενικό Νοσοκομείο Καβάλας, όποιος βρεθεί τη νύχτα χωρίς νερό ή κάτι να φάει δεν έχει πού να απευθυνθεί. Το κυλικείο μένει κλειστό μετά το βράδυ και τα μηχανήματα αυτόματης πώλησης, που κάποτε κάλυπταν αυτό το κενό, δεν βρίσκονται πια στους χώρους του νοσηλευτικού ιδρύματος. Για ασθενείς, συνοδούς και νυχτερινό προσωπικό, αυτό που φαίνεται λεπτομέρεια μετατρέπεται σε πραγματική ταλαιπωρία.

Το πιο παράδοξο είναι ότι το κυλικείο οφείλει, βάσει των όρων της μίσθωσης, να λειτουργεί όλο το εικοσιτετράωρο. Άνοιξε ξανά στις αρχές Οκτωβρίου του 2026 με νέο διευθυντή, μετά από ένα διάστημα κλειστών θυρών, όμως ήδη από τις πρώτες μέρες διαδόθηκε ότι δεν θα εξυπηρετεί το κοινό μέχρι το πρωί. Αν η σχετική ρήτρα εξακολουθεί να ισχύει και δεν έχει δοθεί κάποια επίσημη εξαίρεση, είναι εύλογο να αναρωτιέται κανείς αν τηρούνται οι υποχρεώσεις του μισθωτή και ποιος ελέγχει την εφαρμογή τους.

Τα αυτόματα μηχανήματα είχαν πρωτοεγκατασταθεί τον Φεβρουάριο του 2022, με κοινή πρωτοβουλία της Ένωσης Γιατρών ΕΣΥ Καβάλας και του Σωματείου Εργαζομένων του νοσοκομείου, ακριβώς για να καλύπτονται οι ανάγκες μετά τις 11 το βράδυ, όταν τα βασικά προϊόντα δύσκολα βρίσκονταν. Όταν το κυλικείο έκλεισε τον Ιούνιο του 2026, ανακοινώθηκε η τοποθέτηση τριών νέων μηχανημάτων. Σήμερα, όμως, αναφέρεται ξανά ότι λείπουν και ο λόγος της απομάκρυνσής τους παραμένει αδιευκρίνιστος.

Για κάποιον που περνά ατελείωτες ώρες δίπλα στο κρεβάτι ενός δικού του ανθρώπου, ή για έναν εργαζόμενο στη νυχτερινή βάρδια, ένα μπουκάλι νερό δεν είναι πολυτέλεια. Και οι ψύκτες νερού, όπου υπάρχουν, δεν λύνουν το πρόβλημα για όσους χρειάζονται εμφιαλωμένο νερό ή κάτι για να φάνε. Το πρόβλημα γίνεται πιο έντονο στις έκτακτες εισαγωγές, όταν οι άνθρωποι φτάνουν απροετοίμαστοι και μπορεί να χρειαστεί να μείνουν πολλές ώρες.

Τα ερωτήματα προς τη διοίκηση είναι συγκεκριμένα. Γιατί το κυλικείο δεν λειτουργεί τη νύχτα; Έχει εγκριθεί κάποια προσωρινή διαφοροποίηση του ωραρίου; Γιατί αποσύρθηκαν τα μηχανήματα και θα επανέλθουν; Το κρισιμότερο: ποια άμεση λύση θα εξασφαλίσει ότι κανείς δεν θα μένει τις νυχτερινές ώρες χωρίς πρόσβαση στα στοιχειώδη; Τόσο η διοίκηση του νοσοκομείου όσο και ο σημερινός μισθωτής του κυλικείου οφείλουν να εξηγήσουν ποιο ωράριο ισχύει και πώς εξυπηρετείται το κοινό.

Γιατί η ποιότητα της καθημερινότητας σε ένα νοσοκομείο δεν κρίνεται μόνο από τις υποδομές και τις ιατρικές υπηρεσίες, αλλά και από το αν καλύπτονται οι πιο απλές ανθρώπινες ανάγκες.